Louis Couperus

Bagni di Lucca was begin vorige eeuw een luxe vakantieoord voor de toenmalige jetset uit voornamelijk Engeland. Ook Louis Couperus bracht er enige tijd door en de omgeving inspireerde hem tot het schrijven van de novelle: 'Aan de weg der vreugde'  (1908). Een liefdesverhaal dat zich afspeelt in Bagni di Lucca en Benabbio. Het verhaal gaat over de Italiaanse Aldo en de Nederlandse Emilie. Zij ontmoeten elkaar in een hotel in Bagni di Lucca, worden verliefd en trekken zich terug in Benabbio om hun romance te beleven. Het loopt verdrietig af en Emilie overlijdt in Benabbio. Het verhaal heeft ons verleid om op het kerkhof te gaan zoeken naar haar graf, maar heb bleek toch fictie te zijn. Dit verhaal geeft ook een mooi beeld hoe Benabbio in die tijd was... Louis Couperus

'Onder de randen van hun hoeden droomden beider ogen elkander toe, terwijl zij voortgingen, in de stralenkrans van de oppermachtige god. Zij liep tegen hem aan, aan zijn lichaam, en het was of die voeling haar steunde. Even moê, glimlachte zij gelukkig.
Een kapelletje, het kerkhof, en de eerste huisjes van het 'paese', het dorp: Benabbio. De laatste kastanjebomen om het kapelletje, en om het kerkhof de zwarte cipressen, waartussen door als wazig blauw ijs ginds, verder, de bergtoppen schemerden. Om de eerste huisjes de wijnbergen steeds, nog-onrijpe druiven om een pergola rankend; de tuintjes vol zonbloemen, stokrozen, dahlia's, fel blij boers opkleurende in de zon. Wat kinderen liepen Aldo en Milia te gemoet, honden blaften, kippen kakelden weg. De heel oude kerk eerwaardigde op het plein, slaande een brede schaduw neêr. Op de drempels der huizen zaten de vrouwen te breien.'

... en hoe er geleefd werd. Zo beschrijft Couperus dat de mannen bij het invallen van de winter hun vrouwen verlieten om in het Noorden van Europa gipsen beeldjes te verkopen. 

'Hoe lang blijft Amedeo 's winters wel weg?'
'O, signora, dat duurt wel eens zes maanden! Ach, hier is tòch niets te doen en wat zouden de mannen hier blijven bij hun vrouwen, als er toch niets is te verdienen! Dan giet Amedeo liever zijn beeldjes van gips - madonna's en heiligen en ook mooi naakte vrouwen, zo als de nimfen zijn in het bos - het is gemakkelijk de beeldjes te gieten, als hij zijn vormen meê heeft, en dan loopt hij van plaats tot plaats - van Dresden loopt hij dan tot de gróotste stad, dat is Berlijn, en dan verdient hij...'

De roman is enige jaren geleden verfilmd door Frans Weisz onder de titel 'De vrouw van het Noorden'. De opnamen daarvoor hebben niet plaats gevonden in Benabbio, maar in het nabijgelegen Colognora in Valdottavo, omdat dit dorp nog bijna helemaal oorspronkelijk is.  

In de 'digitale Bibliotheek voor de Nederlandse Letteren' vind je meer over dit werk van Couperus.

Andere illustere personen 

Andere illustere personen die het dorp hebben bezocht zijn de filosoof  Michel de Montaigne in de zomer van 1581 en Louis Napoleon Bonaparte, de latere Napoleon III, zocht in 1837 zijn toevlucht tot Benabbio toen hij vervolgd werd door de koning van Frankrijk. Ook ex-premier Ruud Lubbers is ooit gesignaleerd op het dorpsplein, waarschijnlijk volgde ook hij de route uit het Capitoolgidsje.

Thekla Reuten

Thekla Reuten

Benabbio heeft ook celebrities voortgebracht. Zoals je bij de historie over Benabbio kunt lezen zijn er veel mensen uit het dorp geëmigreerd. Kleindochter van een van deze emigranten is niemand minder dan de actrice Thekla (Simona Gelsomina) Reuten. Onder andere bekend van de film 'De Tweeling'; Op televisie speelde ze onder anderen Eveline Roëll in Wij, Alexaner en de titelrol van Bella Bettien. Ook is zij te zien in de vrouwelijke hoofdrol van de vijfde film van de  'Highlander' cyclus. Thekla zal binnenkort te zien zijn in Sleeper Cell waar ze een Nederlandse jonge vrouw zal spelen die onderdeel uitmaakt van een groep moslimfundamentalisten die een aanslag in de Verenigde Staten voorbereiden.

Nemo Cianelli

Een andere 'celebrity' is Nemo Cianelli. Nemo betekent 'niemand' en voor velen was hij dan ook onbekend, maar enige tijd geleden behaalde hij de voorpagina's van de kranten en de Italiaanse TV. Ook de buitenlandse pers was geïnteresseerd, zoals de Times en Guardian. In Nederland verschenen er onder andere berichten in de Volkskrant en op Teletekst. Als je zijn naam op internet googled, dan krijg je een veelheid aan  resultaten in allerlei talen. Wat was het geval?

In 1958 nam Nemo afscheid van zijn familie om naar Amerika te emigreren. Hij liet daarbij al zijn bezittingen achter bij zijn familie. Daarna heeft niemand meer wat van hem vernomen en zijn verdwijning leidde tot hevige speculaties. Enige jaren geleden kocht een Engels echtpaar de villa van Cianelli en bij de verbouwingswerkzaamheden in 2002 werd een skelet gevonden, dat tussen de keldermuren ingemetseld was; het bleek Nemo te zijn. Bij het skelet vonden ze twee volle koffers, een troffel, een verroest geweer en een fles met een brief. Daarin schreef hij dat hij ongeneeslijk ziek was en zijn emigratie verzonnen had om niet onnodig te lijden en zijn familie te ontzien. Hij had zichzelf ingemetseld en vervolgens zelfmoord gepleegd. Hij had het goed voorbereid, want een metselaar die hij de opdracht had gegeven een extra muur aan de buitenkant van de kelder te metselen, klaarde deze klus, daags na het 'vertrek' van Nemo, zonder zich ergens bewust van te zijn. Het blijkt dat Nemo een fan was van Edgar Allan Poe en wellicht heeft hij uit die verhalen zijn inspiratie gehaald om er op deze wijze een eind aan te maken. 

Na de vondst waren er opnieuw allerlei geruchten, maar onderzoek heeft uitgemaakt dat de feiten kloppen en Nemo rust nu in vrede, begraven door zijn twee inmiddels bejaarde dochters. De oudste vrouw van het dorp, bijna 100 toen het skelet werd gevonden, werd uiteraard geïnterviewd door de pers over wat zij zich er nog van kon herinneren. Deze dame deed haar verhaal, maar verzocht de 'persmuskieten' wel haar van gepaste afstand te fotograferen, omdat men anders haar rimpels zou kunnen zien....